Specific Setting 15.07.2006


Jochen Schmith

Jochen Schmith is een collectief van drie Hamburgse kunstenaars die zich onder één naam presenteren. ‘Jochen Schmith’ is geen persoon met een fictieve biografie maar eerder een fictie op zich, die zich manifesteert als de auteur van verscheidene artistieke visies, en als het resultaat van een door het drietal gedeelde activiteit.
De beslissing van Carola Wagenplast, Peter Hoppe en Peter Steckroth om zich met een Duitse voornaam en een Engelse achternaam aan de wereld te presenteren, kan gezien worden als hun eerste kunstwerk, dat communicatiestrategieën in het informatietijdperk aankaart.

 


Hun werk behandelt veiligheidsaspecten en het bewaren van een dagelijkse orde die op haar beurt weer identiteiten tot stand brengt. Het onderzoek van locaties en het verzamelen van materiaal is een belangrijk deel van Jochen Schmiths werk. De definitie van ‘materiaal’ moet hierbij breed gezien worden en bevat begrippen als code, ruimtelijke context, projecties en identiteiten. In scène gezette omgevingen voorzien Jochen Schmith van rollen die het hem mogelijk maken om via performances het materiaal te bepalen. De ruimte dicteert een specifieke rol, en Schmith stelt zich ter beschikking van die rol en de gevolgen die hij met zich meebrengt. Het testen van een gegeven situatie maakt een structuur zichtbaar, en de resulterende vorming van identiteiten maakt er deel van uit.


Attributen en informatie die met behulp van deze in scène gezette structuren vergaard worden, worden van de oorspronkelijke plaatsen genomen, en in een ateliersituatie gecondenseerd en gecombineerd. Deze condensatie bevat de theoretische discussie, de verwerking en transformatie van het materiaal, de archivering en de uiteindelijke selectie.

Jochen Schmith zal tijdens zijn eerste solotentoonstelling bij Hedah werken tonen die een vraag stellen naar hoe de identiteit van plekken geconstrueerd wordt. Het collectief toont een installatie met videowerken, posters en individuele beelden. ’Specific Setting’ is gebaseerd op onderzoek dat Jochen Schmith in Moskouse restaurants uitvoerde, waar sinds de val van het communisme de zalen meer en meer volgens een specifiek thema worden ingericht. Een werknemer komt een historische aandoende ruimte binnen, loopt traag voorbij de tafels, controleert of de deksels wel perfect passen en doet kleine correcties. Door een specifieke enscenering  zorgvuldig te onderhouden, krijgt de ruimte al corresponderend met de gecontroleerde handelingen en bewegingen van de werknemer een ruimtelijke identiteit.


In ‘Tierra del Fuego’ wordt een landschap als een toneelsetting opgevoerd, waarin een terreinwagen een stuk lijkt op te voeren, en zonder chauffeur voort lijkt te kruipen terwijl ondertitels –citaten uit teksten van de eerste Duitse ‘gated community’ aspecten van vrijheid en veiligheid aankaarten.