GHB

 

Voor GHB nodigde het van Abbemuseum acht Belgische en Nederlandse initiatieven uit die zich allemaal in het historisch grondgebied van Groothertogdom Brabant bevinden: naast Hedah ook Etablissement d’en Face (Brussel), Artis (’s-Hertogenbosch), bkSM (Strombeek en Mechelen), MuHKA_media (Antwerpen), Stichting Kop (Breda), Het Apollohuis (Eindhoven) en De Nederlandse Cacaofabriek (Helmond).

Tom Woestenborghs

 

Habitat is een installatie die inspeelt op en in dialoog treedt met een constructie van Jeroen van Bergen. Deze constructie is een aaneenschakeling van de door de Nederlandse wetgeving kleinst omschreven bewoonbare ruimte. De installatie schotelt de toeschouwer 2 subrealiteiten voor (een maquette en de installatie zelf) en parallel daaraan 2 posities.

Charlotte Moth

 

Een aantal jaren al legt Charlotte Moth een verzameling foto’s aan van gebouwen en ruimten in recreatieve gebieden: hotels, stranden, duinen, casino’s, restaurants e.d. Wat haar vooral intereseert zijn de architectonische structuren en vormen, die vastgelegd worden op de foto’s. Deze collectie fungeert als een visueel vocabulair en een methodologische matrix. De originele foto’s worden meermaals afgedrukt zodat Moth alle aspecten van de afbeelding kan onderzoeken en filteren.

Laurent Dupont-Garitte
 

Pretend to be interested in a statue while aiming your lens at your subject.
(extract from the Marabout Flash course no 38: 'I photograph', chapter 'I start', p 61).

Jeroen van Bergen (Straat 003) en MOCA Maas (reconstructed)

Bij opzet van het project Straat 003 i.s.m. Jeroen van Bergen werd van in het begin vastgelegd dat de kunstenaars alle vrijheid zouden krijgen om de Straat aan te passen naar hun eigen goeddunken. MOCA Maas nam dit ter harte en deed als eerste gastproject in Straat 003 onmiddelijk ingrijpende wijzigingen in de nog maar pas afgewerkte installatie. Een significant gedeelte werd gesloopt om het oorspronkelijke (fysieke) territorium van MOCA Maas (hun bureau op de Jan Van Eyck academie) opnieuw te creëren bij Hedah. Een gedeelte van de muren van Straat 003 werden geduldig in hanteerbare blokken gezaagd en hergebruikt of opgeslagen.

Yoann van Parys

Het werk van Yoann van Parys lijkt zich soms in drie stadia te laten ontdekken. Met de eerste confrontatie toont het wat er te zien is. Ogenschijnlijk ensembles van foto’s, tekeningen en teksten, gerangschikt in de expositieruimte: niet alleen tegen de muren opgehangen, maar ook horizontaal op tafels, structuren van metaal of hout  alsof het meubelen of  toonbanken zijn.

Feicko Beckers - Painkillers voor Redheads / the artist and other works

 

Centraal in de tentoonstelling staat de performance ‘painkillers for redheads/the artist’. Hiermee reageert Beckers op een onderzoek van de University of Kentucky waaruit bleek Dat roodharige gevoeliger zijn voor pijn dan mensen met een andere haarkleur. Een conklusie van deze studie is dat roodharige 20% meer pijnstillers nodig hebben.

Jan Adriaans

 

To lay a wall with whistling sounds, the whistling sounds you here just before going deaf.

 

Certain spaces live their own lives in your memory or in your dreams, because you never ever go there anymore or they are teared down. In this exhibiton I’m freezing a certain interior in it’s time, allthough the space seem live again in a more fictional way, as an after-image of a space. The wall surfaces seem to break loose from the building construction.

Bas Schevers

 

Het werk van Bas Schevers bestaat voornamelijk uit ingrepen of acties. Installaties, performances en video zijn de voornaamste disciplines die hij daarbij inzet. Deze ingrepen komen voort uit plannen die ingaan op de gegeven situatie en geldende factoren bij een tentoonstelling en zijn bijgevolg ook (direct of indirect) daarmee verbonden. Ieder werk is dus ten dele te omschrijven als afzonderlijk benaderd project.

Julio Ernesto Herrera Flores

 

Julio Ernesto Herrera Flores, geboren 1977 in El Salvador, studeerde schilderkunst aan de Academie van Düsseldorf bij professor Helmut Federle. Bij Hedah maakte hij een aantal grote wandschilderingen die tot stand kwamen in relatie tot de ruimte. Voor Herrera is het maken van een schilderij in wezen hetzelfde als het schilderen van een deur: eenvoudig en strak. Zijn mentaliteit lijkt erg op die van de minimalisten uit de jaren zestig. Met een pragmatische what-you-see-is-what-you-get-houding toont Herrera eenvoudige vlakken, die alleen naar zichzelf verwijzen en op onproblematische wijze tot stand komen.