Habitat 04.02.2007

Tom Woestenborghs

 

Habitat is een installatie die inspeelt op en in dialoog treedt met een constructie van Jeroen van Bergen. Deze constructie is een aaneenschakeling van de door de Nederlandse wetgeving kleinst omschreven bewoonbare ruimte. De installatie schotelt de toeschouwer 2 subrealiteiten voor (een maquette en de installatie zelf) en parallel daaraan 2 posities.

 

Tom Woestenborghs - Habitat

 

De eerste is een maquette. Deze herlokaliseert Straat 003 binnen een voor haar mogelijke realiteit. In dit geval op de eerste en tweede verdieping van een eerder eentonig en troosteloos wooncomplex. Deze is geplaatst binnen een omgeving die als randverstedelijking zou kunnen ervaren worden, met als belangrijkste kenmerk het verschuiven van oorspronkelijke bebouwing naar soortgelijke ontzielde wooneenheden. De nadruk in de uitwerking van de maquette ligt bij de installatie en haar hypothetische bewoners. Enkel de vanuit de ramen zichtbare gedeeltes van de installatie zijn gedetailleerd, het overige blijft ondaan van herkenningspunten. De maquette wordt getoond binnen de installatie, dit schept een confrontatie tussen en deels een omkering van interieur en exterieur. De positie die de toeschouwer hier aangeboden krijgt is er één van macht. Hij krijgt de mogelijkheid het geheel te overschouwen.


De tweede is de installatie zelf. Ze plaatst de toeschouwer in de schoenen van de mogelijke bewoner. Het kernpunt zijn de aanwezige ramen: deze tonen de uitzichten uit de maquette. Maar dit gebeurt, in overeenkomst met ons ervaren van de werkelijkheid, van uit een zeer fragmentarische perceptie. De getoonde beelden zijn onttrokken uit surveillanceopnamen en onderlijnen de afstand met de werkelijkheid en de alsmaar toenemende vervreemding van de mensen met de reële samenleving. Daarnaast wordt een conflict van leefwerelden beschouwd. Enerzijds heb je de koele dreiging van buiten en anderzijds de in een warm licht gehulde binnenkant van de installatie, als synoniem voor de kunstmatige en veilige micro-leefwerelden die de mens creëert. Het uitblijven van detaillering binnenin de installatie van van Bergen kan gezien worden als het schuilen binnen uniformiteit. In tegenstelling tot de maquette, is de toeschouwer verplicht om te ondergaan en wordt hij in deze positie binnengetrokken.

 

Tom Woestenborghs - Habitat