With: 

Theo Cowley, Laurent David, David Ferrando-Giraut, Norbert Grunschel, 

Andrew Hollis, Barbara Lambert, Marlieke Meyer, Olga Raciborska,  

Hannes Ribarits, Marthe Sophie and others. 

Curated by Agata Jastrzabek

Opening nieuwe locatie

Hedah, het oudste kunstenaarsinitiatief van Maastricht, maakt een nieuwe start. Met een nieuw bestuur, een nieuwe website en een nieuwe project- en kantoorruimte.

De afgelopen maanden zijn we druk bezig geweest de nieuwe locatie (een voormalig Turks koffiehuis) gereed te maken. We hebben verwarming en warm water; de leidingen voor een douche zijn gelegd. In de toekomst kunnen hier kunstenaars wonen en werken.

Opening Project 11/3/14

De nieuwe plek zal worden ingewijd met het project 11/3/14 – 11 kunstenaars op 3 verschillende locaties in Maastricht, 14 dagen lang. Van 29 juni t/m 12 juli zullen deze ruimtes fungeren als een proefterrein van samenwerking en productie, onderbreking en verandering. Iedere dag van 18.00 uur tot 20.00 uur is er een presentatie.

Lisette Smits

After Affairs is a Hedah initiative that comprises a series of lectures by recent 'accessions' in the region. Curators and directors who have recently been appointed at various institutes present their views on current developments in the fine arts

Roel Arkesteijn

After Affairs is a Hedah initiative that comprises a series of lectures by recent 'accessions' in the region. Curators and directors who have recently been appointed at various institutes present their views on current developments in the fine arts.

Cameracartell Scenario III

Scenario III kaart vragen aan over "afwezigheid en aanwezigheid" van de kunstenaar in zijn/haar werk: Wat is het verschil tussen de fysieke aanwezigheid en het waarnemende gezichtspunt achter de lens van de filmcamera?

Ronald van de Sompel

Onder de noemer After Affairs initieert Hedah een reeks lezingen door ‘nieuwe aanwinsten’ in de regio. Curatoren / directeuren, die recentelijk bij diverse instituten zijn aangenomen, geven hun visie op actuele ontwikkelingen in de beeldende kunsten.

De reeks begint op 10 april om 20.00 met: Ronald Van De Sompel

Lezin van Bart Rutten / gesprek met Wouter Huis

Op uitnodiging van Hedah zal op zondag 18 januari 13.30 uur Bart Rutten (conservator Stedelijk Museum Amsterdam) een lezing geven over videokunst in het algemeen en het werk van Wouter Huis in het bijzonder: ‘Videoart, from underground to mainstream’.

Titmachine, Harry Merry, Mark Boombastik e.a.

De kunstenaarsband is een fenomeen dat zich nauwelijks nog laat wegdenken uit de huidige kunstwereld. Beeldende kunst en popmuziek – voor veel jonge kunstenaars zijn het een soort communicerende vaten.

Wouter Huis

De afgelopen maanden was Wouter Huis (1974) als artist in residence te gast in het Heerlense Kunstencentrum Signe / KUS. Reden voor Hedah om in samenwerking met KUS de kunstenaar uit te nodigen een aantal werken te maken, die de ruimte aan de Brusselsestraat tot uitgangspunt hebben.

Jochen Mura

Fenster sind zunachtst nichts anderes als Locher in der Wand.
De objecten van Jochen Mura presenteren zich als plateaus, “Guckkasten” (kijkdozen), modellen en podia, welke zich, zowel letterlijk als metaforisch, manifesteren in verschuivingen en verplaatsingen.
Ze weerspiegelen de dynamiek en de energie van een vroeger leven waaruit ze zijn ontstaan, en verwijzen tegelijkertijd naar nieuwe ruimtelijke en thematische mogelijkheden.

Ines den Rooijen, Laurent Dupont-Garitte, Marie Zolamian, Antoine van Impe

In het kader van Glocal Affairs presenteert Hedah drie kunstenaars uit de Euregio, die de grenzen verkennen tussen de openbare en private ruimte, tussen het kunstwerk als autonoom object en immaterieel event, tussen illusie en werkelijkheid.

Miriam van Tilburg

Een beeldend kunstenaar heeft een sterke intrinsieke motivatie nodig om te kunnen functioneren. Welke methode van zelfdiscipline passen hedendaagse kunstenaars toe? Hebben ze behoefte aan externe beloningen en straffen? Of is hun eigen schuldgevoel de stimulans voor hun motivatie?

Achim Lengerer

Achim Lengerer was in 2006 / 2007 als researcher verbonden aan de Jan van Eyck Academie. In het verlengde van zijn onderzoek aldaar ontwikkelde hij voor Hedah een tentoonstelling, die was opgebouwd rond Francois Truffauts filmklassieker L’Enfant Sauvage. Het resultaat laat zich misschien nog het beste typeren als een deconstructie van Truffauts filmscript, dat in deze tentoonstelling een ruimtelijke vorm kreeg.

Paul Drissen, Norbert Grunschel, Petra Herzog, Alexander Lieck, Dan Walsh en Christoph Wedding.

Een mogelijk antwoord op deze vraag is: “Het gaat om het nu.”

‘WHAT time IS IT?’ is bij uitstek een hedendaagse kunsttentoonstelling. Het thema behandelt tijd, een uiterst abstract concept waarmee we allemaal dagelijks te maken hebben. Als je vraagt hoe laat het is, is tijd niet langer onbegrensd of van onbepaalde duur. Je vraagt niet naar het tijdloze. Tijd wordt een specifiek moment. Het gaat heel precies over wat zich hier en nu afspeelt. Een persoonlijke revolutie?

In samenwerking met Nina Grunenberg en Kunsttour.com

Mede om de zichtbaarheid in de stad te vergroten verleende Hedah ook dit jaar weer medewerking aan de jaarlijkse kunsttour. De bijdrage bestond uit een kleine subsidie aan het door Nina Grunenberg geïniteerde project Come on -> GOTOSHOPSTOP – een expositie met kunstenaars en ontwerpers (onder wie de aan Hedah gelieerde Linda Maissan en Janneke Janssen) in het voormalig winkelcentrum aan het Old Hickoryplein.

Feiko Beckers

In samenwerking met Sandberg Instiuut / Kunstvlaai - Art Pie International Amsterdam
Five attempts to break a painting over my head (Cadmium Red, Ultramarine, Permanent Green, Yellow Ochre and Titanium White)

De Kunstvlaai is een tweejaarlijkse, landelijke manifestatie van kunstenaarsinitatieven, die inmiddels kan bogen op een internationale uitstraling. De bijdrage van Hedah bestond ditmaal uit een video van de Groningse kunstenaar Feiko Beckers, die in 2007 in onze toenmalige projectruimte aan de Parallelweg Painkillers for Redheads/The Artist and other works realiseerde.

Tim Rutten

Deze installatie gaat op zoek naar de ongestileerde aantrekkingskracht van het bewegende beeld: het besef van herinnering, dat alles al heeft plaatsgevonden. Het individuele besef en ervaren van tijd. Het laatst geformuleerde doel: onnadrukkelijkheid uitdrukken. Acteren - door een keur aan fysieke keuzes brengt de acteur de gewenste emotie over. Eventueel kan het acteren paradoxaal worden gemaakt, als dat de bedoeling is.

Benjamin Monti

Kort geleden hebben Nederlandse krantenlezers gestemd op de lelijkste stad ter de wereld, en Luik viel de twijfelachtige eer om bij de finalisten te behoren. Benjamin Monti, de kunstenaar die in zijn expositie bij Hedah een selectie van werken vanaf 2001 toont, komt uit Luik.

Hein Smedts

An urban montage, een onderzoek naar de A2, was Hein Smedts’ afstudeerproject aan de Academie voor Bouwkunst Maastricht. Hedah heeft zijn ruimte ter beschikking gesteld en het project tentoongesteld. Uitgaande van de gevonden situatie, het historische verlangen en toekomstige mogelijkheden ontwerpt An urban montage een utopisch beeld van wat de A2 in de Maastrichtse ruimte kan worden.

Keetje Mans

Chobolobo heet het landhuis waar al decennia lang uit de zure sinaasappel Laraha de likeur Blue Curacao wordt gemaakt. Men snijd de laraha open met een houten mes. Niet, dat dit landgoed ook het huis van John Egon is. Of van Keetje Mans (Amsterdam 1979) die haar kindertijd op dit eiland doorbracht, inmidden van een actuele Antilliaanse identiteit en een Nederlands koloniaal verleden.

Stefan Römer

Stefan Römer is docent aan de kunstacademie in Munchen. In zijn films houdt hij zich bezig met de vraag hoe de conceptuele kunst van de jaren ’60 de kunstpraktijk heeft veranderd. Voor zijn documentaire Conceptual Paradise interviewde hij vier jaar lang kunstenaars van naam en faam, onder wie John Baldessari, Daniel Buren en Yoko Ono. Conceptual Paradise stond ook centraal in Römers project voor Hedah, dat zich op twee locaties afspeelde.

Julio Ernesto Herrera Flores

Julio Ernesto Herrera Flores, geboren 1977 in El Salvador, studeerde schilderkunst aan de Academie van Düsseldorf bij professor Helmut Federle. Bij Hedah maakte hij een aantal grote wandschilderingen die tot stand kwamen in relatie tot de ruimte. Voor Herrera is het maken van een schilderij in wezen hetzelfde als het schilderen van een deur: eenvoudig en strak. Zijn mentaliteit lijkt erg op die van de minimalisten uit de jaren zestig. Met een pragmatische what-you-see-is-what-you-get-houding toont Herrera eenvoudige vlakken, die alleen naar zichzelf verwijzen en op onproblematische wijze tot stand komen.

Bas Schevers

Het werk van Bas Schevers bestaat voornamelijk uit ingrepen of acties. Installaties, performances en video zijn de voornaamste disciplines die hij daarbij inzet. Deze ingrepen komen voort uit plannen die ingaan op de gegeven situatie en geldende factoren bij een tentoonstelling en zijn bijgevolg ook (direct of indirect) daarmee verbonden. Ieder werk is dus ten dele te omschrijven als afzonderlijk benaderd project.

Jan Adriaans

To lay a wall with whistling sounds, the whistling sounds you here just before going deaf.

Certain spaces live their own lives in your memory or in your dreams, because you never ever go there anymore or they are teared down. In this exhibiton I’m freezing a certain interior in it’s time, allthough the space seem live again in a more fictional way, as an after-image of a space. The wall surfaces seem to break loose from the building construction.

Feicko Beckers - Painkillers voor Redheads / the artist and other works

Centraal in de tentoonstelling staat de performance ‘painkillers for redheads/the artist’. Hiermee reageert Beckers op een onderzoek van de University of Kentucky waaruit bleek Dat roodharige gevoeliger zijn voor pijn dan mensen met een andere haarkleur. Een conklusie van deze studie is dat roodharige 20% meer pijnstillers nodig hebben.

Yoann van Parys

Het werk van Yoann van Parys lijkt zich soms in drie stadia te laten ontdekken. Met de eerste confrontatie toont het wat er te zien is. Ogenschijnlijk ensembles van foto’s, tekeningen en teksten, gerangschikt in de expositieruimte: niet alleen tegen de muren opgehangen, maar ook horizontaal op tafels, structuren van metaal of hout  alsof het meubelen of  toonbanken zijn.

Jeroen van Bergen (Straat 003) en MOCA Maas (reconstructed)

Bij opzet van het project Straat 003 i.s.m. Jeroen van Bergen werd van in het begin vastgelegd dat de kunstenaars alle vrijheid zouden krijgen om de Straat aan te passen naar hun eigen goeddunken. MOCA Maas nam dit ter harte en deed als eerste gastproject in Straat 003 onmiddelijk ingrijpende wijzigingen in de nog maar pas afgewerkte installatie. Een significant gedeelte werd gesloopt om het oorspronkelijke (fysieke) territorium van MOCA Maas (hun bureau op de Jan Van Eyck academie) opnieuw te creëren bij Hedah. Een gedeelte van de muren van Straat 003 werden geduldig in hanteerbare blokken gezaagd en hergebruikt of opgeslagen.

Laurent Dupont-Garitte
 

Charlotte Moth

Een aantal jaren al legt Charlotte Moth een verzameling foto’s aan van gebouwen en ruimten in recreatieve gebieden: hotels, stranden, duinen, casino’s, restaurants e.d. Wat haar vooral intereseert zijn de architectonische structuren en vormen, die vastgelegd worden op de foto’s. Deze collectie fungeert als een visueel vocabulair en een methodologische matrix. De originele foto’s worden meermaals afgedrukt zodat Moth alle aspecten van de afbeelding kan onderzoeken en filteren.

Tom Woestenborghs

Habitat is een installatie die inspeelt op en in dialoog treedt met een constructie van Jeroen van Bergen. Deze constructie is een aaneenschakeling van de door de Nederlandse wetgeving kleinst omschreven bewoonbare ruimte. De installatie schotelt de toeschouwer 2 subrealiteiten voor (een maquette en de installatie zelf) en parallel daaraan 2 posities.

GHB

Voor GHB nodigde het van Abbemuseum acht Belgische en Nederlandse initiatieven uit die zich allemaal in het historisch grondgebied van Groothertogdom Brabant bevinden: naast Hedah ook Etablissement d’en Face (Brussel), Artis (’s-Hertogenbosch), bkSM (Strombeek en Mechelen), MuHKA_media (Antwerpen), Stichting Kop (Breda), Het Apollohuis (Eindhoven) en De Nederlandse Cacaofabriek (Helmond).

Tim Stüttgen

Tim Stüttgen a.k.a. Timi Mei Monigatti uit, in de performatieve presentatie Post porn happiness, zijn kritiek op de politieke strategieën van de pornografische wereld: hij laat zien dat er na de seksuele revolutie veel nieuwe mogelijkheden en stategieen zijn blootgelegd om te genieten zonder voordelen en dus zonder schaamte.
In het eerste gedeelte beschrijft hij, hoe de kijker -in de heersende pornografische wereld- een bepaalde visie over seks en het lichaam krijgt opgedrongen.

MOCA Maas

‘Talking cures, the discursive as a heuristic medium’ was het eerste project –eerder een ‘prequel’- van het door Antony Hudek opgestartte MOCA Maas. Hudek, van Zwitsers/Engelse afkomst en momenteel onderzoeker theorie aan de Jan van Eyck Academie, wil verschillende kunstinstituten in Zuid-Nederland onderzoeken nadat hij binnen Maastricht een leemte – en een nood- vaststelde in het gebied tussen enerzijds de gevestigde instituten als het Bonnefanten museum –waar artistieke productie gestockeerd en geëvalueerd wordt aan de hand van de prestatie over een langer tijdsverloop- en anderzijds de jongere organisaties als Marres en Hedah waar het werk wordt vertoond op basis van actuele relevantie.

Tina Schwarz

De schilderijen van Tina Schwarz ontstaan niet vanuit een voorop gezet plan. Ze begint met een beeldfragment uit de werkelijkheid. De eerste laag, het eerste beeld, geeft de inspiratie voor een volgende laag, de volgende kleur en volgende vorm. Zo ontwikkeld het schilderij vanuit zichzelf. Uitwissen, overdekken, negeren. De blik wordt geleid over het beeld, dat een glimp of suggestie geeft van onderliggende lagen. 

Gialt Lemmens

MDHM staat voor Maastricht, Den Haag en Madrid. Ooit een inwoner van Maastricht, maar sinds geruime tijd afwisselend verblijvend in Den Haag en Madrid, keert Gialt Lemmens terug naar het verleden, maar met een nieuwe bagage en een totaal andere visie op de toekomst dan degene die hij voor het oog had tijdens zijn leven in het zuiden van Nederland. De uitkomst van zijn ondernemen in Maastricht stond bij aanvang nog helemaal open: het kan immers net zo goed een confrontatie met zijn verleden worden, waarin ervaringen –oud en nieuw- herschikt werden en een nieuwe plaats innemen in zijn levensverhaal.

Sylvie Macias Diaz

Wonen, koken. De uit kratten opgetrokken brouwsels van Sylvie Macias Diaz (Verviers 1968), die samen met het spel in ruime mate aan haar artistieke praktijk ten grondslag liggen, zijn daarvan een mooie en metaforische synthese. Haar villa's, die luisteren naar namen als Pedrena of Pilotis, haar garages, hutten en modernistische torens, maquettes zowel als uitvoeringen op ware grootte, zijn stuk voor stuk opgetrokken uit licht en geschild hout, open kratjes, bestemd voor het transport van levensmiddelen.

Expodium

‘Once I 'met' a big yellow excavator behind a fence that was given a name; he was called Flappie.’ Watching an excavator, we tend to see only the machine, without its driver: The machine appears like an autonomous being, having its own personality. Can a machine become your friend, maybe even a member of your family?
 

Jochen Schmith

Jochen Schmith is een collectief van drie Hamburgse kunstenaars die zich onder één naam presenteren. ‘Jochen Schmith’ is geen persoon met een fictieve biografie maar eerder een fictie op zich, die zich manifesteert als de auteur van verscheidene artistieke visies, en als het resultaat van een door het drietal gedeelde activiteit.
De beslissing van Carola Wagenplast, Peter Hoppe en Peter Steckroth om zich met een Duitse voornaam en een Engelse achternaam aan de wereld te presenteren, kan gezien worden als hun eerste kunstwerk, dat communicatiestrategieën in het informatietijdperk aankaart.

Katarina Zdjelar

Van 17 juni t/m 9 juli zal in Hedah’s ruimte aan de Brusselsestraat een driedelige videoinstallatie te zien zijn van Katarina Zdjelar. Sinds enkele jaren houdt zij zich bezig met een serie projecten die onze omgang met taal onderzoeken en hoe taal , naast het feit dat ze een be- en ontcijferbare code is, ook een reeks interacties kan zijn tussen zijn code en het fysieke karakter van de spraak. Zdjelar is geïnteresseerd in het materiële karakter van taal: hoe ze ons sprekend lichaam vormt, en hoe taal gemeenschappen doet ontstaan en afstand creëert of net vermindert.

Planet Gender

In het kader van Planet Gender initieert HEDAH 'Secret Agenda' in samenwerking met scholieren van verschillende scholen uit Maastricht. De agenda die de rigide indeling van tijd van iemand voorstelt waarin­­­ hij/zij zich beweegt, is tegelijkertijd een hoogst persoonlijk document waarin zich persoonlijke sporen aftekenen.

Capitaine Lonchamp

“Als ik als kunstcriticus het werk van onze vriend Capitaine Lonchamp zou moeten definieëren,” aldus Jacques Lizane, “dan zou ik simpelweg zeggen dat het een resultaat is van het abstract tachisme in zijn “geëvolueerde, wolkige” vorm en de materieschilderkunst, alsof het de toetsen zijn van Toroni’s penseel, in een verrassende herontdekking van bepaalde figuratieve en poëtische stijlelementen uit de japanse kunst waarin diverse, bijna kaligrafische toetsen van subtiele witten op een ondergrond zo zwart als de nacht de val van de sneeuw oproepen…

Maurice Thomassen